شرم و تاریخ بشر

یکی از تعاریفی که دنیای ما برای شرم ارائه می دهد این است که: “شرم احساس دردآور عدم تعلق، پذیرش و دوست نداشته شدن است.” واقعیت این است که هرچند ما شرم را احساس می کنیم، اما شرم موضوعی به مراتبط بیش از صرفاً یک احساس است. شرم به هویت ما حمله می کند و می تواند تمامی تفکرات، احساسات و رفتارهای ما را تحت تأثیر قرار دهد.

ریشه شرم در چیست؟

“آدم و زنش هر دو عریان بودند و شرم نداشتند.” (پیدایش ۲۵:۲) کتاب مقدس به ما نشان می دهد که در خلقت خدا و در آفرینش آدم و حوا چیزی بنام شرم وجود نداشت. پس شرم از کجا وارد زندگی انسان شد؟ شرم چیزی نیست که خدا در انسان قرار داده باشد و نتیجه مستقیم گناه است. بلافاصله پس از اینکه آدم و حوا از فرمان خدا مبنی بر نخوردن از درخت معرفت نیک بد سرپیچی کردند که این گناه و سقوط انسان است، چشمان ایشان باز شده و دیدند که عریانند. “چون زن دید که آن درخت خوش خوراک است و چشم نواز، و درختی دلخواه برای افزودن دانش، پس از میوۀ آن گرفت و خورد، و به شوهر خویش نیز که با وی بود داد، و او خورد. آنگاه چشمان هر دوی آنها باز شد و دریافتند که عریانند؛ پس برگهای انجیر به هم دوخته، لنگها برای خویشتن ساختند.” (پیدایش ۶:۳-۷)

کتاب مقدس به ما نشان می دهد که تاریخ بشر به سه قسمت تقسیم شده است. در این مقاله به این سه بخش از تاریخ بشر و تأثیرات شرم در هر یک از این دورانها خواهم پرداخت.

۱. انسان پیش از سقوط و در باغ عدن

همانطور که پیش از این اشاره کردم، در دورانی که آدم و حوا در باغ عدن و در حضور خدا (در صلح و رابطه با خدا) زندگی می کردند، هیچ شرمی وجود نداشت. عریان بودن در این دوران را می توان سمبلی از صمیمیت، نزدیکی و آسیب پذیری بدون نگرانی دانست. آنچه که این فضای عالی را تغییر می دهد، نافرمانی آدم و حوا است. خداوند پیش از این به آنها گفته بود که روزی که این نافرمانی را انجام دهند چه اتفاقی (مرگ) انتظار ایشان را می کشد. شرم در نتیجه این مرگ وارد داستان بشر شد. خدا شرم را به انسان نداده است، شرم میوه مرگ است. همواره باید بیاد داشته باشیم که آنچه که آدم و حوا در باغ عدن تا پیش از سقوط تجربه کرده اند، پس از سقوط برای هیچ انسان دیگری قابل تجربه نیست، زیرا که همه انسانها پس از سقوط و در وضعیت مرگ روحانی متولد و زندگی می کنند.

۲. انسان پس از سقوط و بیرون از باغ عدن

انسان پس از سقوط دیگر قادر نیست که آن وضعیت بدون شرم پیش از گناه اولیه را تجربه نماید. شرمی که نتیجه گناه آدم و حوا بود، تمامی رفتارها، و هویت آنها و تمامی انسانهایی که بعد از ایشان تا به امروز و بعد از ما متولد شده و می شوند را تغییر داده است. این شرم باعث شد که آدم و حوا خود دست به کار شده و برای عریانی شان چاره ای بیابند. مشکل اینجا است که اتفاقی که برای آنها افتاد چیزی عمیق تر و مهلک تر از عریانی ظاهری بود. ایشان از درون مشکل دار شدند. ایشان مردند، اما فکر می کنند که پوششی از برگ درخت می تواند وضعیت ایشان را در حضور خدا تغییر دهد. اگرچه که بنظر می آید که خودشان هم از این موضوع چندان اطمینان نداشتند و به همین جهت زمانی که صدای خدا را در باغ می شنود خود را پنهان می کنند.”  و صدای یهوه خدا را شنیدند که در خنکی روز در باغ می خرامید، و آدم و زنش خود را از حضور یهوه خدا در میان درختان باغ پنهان کردند.” (پیدایش ۸:۳)

تمامی انسانها پس از آدم و حوا از لحاظ روحانی مرده و همراه با شرم متولد می شوند، به همین دلیل است که انسان از عریان دیده شدن، به این معنا که در روابط با دیگران صمیمی و آسیب پذیر باشد تا به این حد می ترسد و از اینکه خود حقیقی او دیده شود احساس شرم می کند و همچون آدم و حوا همه انسانها تلاش می کنند تا به نوعی پوشش (ماسک) ظاهر خود را تغییر دهند ولی این شرم که نتیجه گناه است ریشه در وجود انسان دارد. موضوع این است که چطور با این شرم روبرو شویم؟

همانگونه که خدا با این موضوع روبرو می شود. او آدم و حوا را و عریانی ایشان را پوشانید و برای این کار حیوانی قربانی شد. اگر چه آنها این لباس از جنس پوست حیوان را در بر دارند ولی زیر آن لباس همچنان عریان هستند. این همان اتفاقی است که در عیسی مسیح برای ایمانداران رخ می دهد. قربانی عیسی مسیح ما را و عریانی ما رو می پوشاند ولی در زیر این لباس ما همچنان عریان و آسیب پذیر هستیم. این وضعیت انسان پس از سقوط تا بازگشت عیسی مسیح همچنان ادامه خواهد یافت.

۳. انسان پس از بازگشت عیسی مسیح

سپس آن تخت نشین گفت: “اینک همه چیز را نو میسازم.” (مکاشفه ۵:۲۱) همانطور که پیش از این گفته شد تمام انسانها پس از سقوط آدم و حوا در وضعیت سقوط کرده و در جدایی از خدا متولد می شوند و برای هر انسانی تنها دو گزینه وجود دارد. یک گزینه این است که خود دست به کار شود و برای عریانی ظاهری خود چاره ای بیاندیشد و گزینه دیگر این است که اجازه دهد که قربانی عیسی مسیح عریانی و شرم او را بپوشاند.

چرا که همگی شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را در بر کردید.(غلاطیان ۲۷:۳)

همه انسانها، حتی آنانی که مسیح را در بر کرده اند در جهان، پس از سقوط زندگی می کنند، بنابراین حتی ایمانداران هم شرم را در زندگی خود تجربه خواهند کرد ولی خبر خوش اینجا است که ایمانداران به عیسی مسیح دیگر نیازی ندارند بیش از این خود را حضور خدا پنهان کنند، زیرا خدا در عیسی مسیح ایشان را پذیرفته است. طبق وعده کتاب مقدس، تنها پس از بازگشت عیسی مسیح و در حیاتی که ایمانداران در بدنهای جلال یافته خواهند داشت است که دیگر هیچ تأثیری از سقوط وجود نخواهد داشت و تمامی نتایج گناه آدم اول (آدم) در بازگشت آدم دوم (مسیح) به کلی از بین خواهد رفت.

بنابراین، اگرچه کتاب مقدس پاسخی برای شرم دارد، ولی مانند خیلی از موضوعات دیگر در زندگی ایمانداران موضوع شرم هم از قاعده “هم اکنون ولی هنوز نه” مستثنی نیست. امروز اگر مسیح را در بر کرده اید، نیازی نیست که برای شرم هایی که تجربه می کنید از خدا پنهان شوید، بلکه بر عکس می توانید نزد او بروید و از او بخواهید که این تجربه شما را نیز زیر پوشش خون قربانی عیسی مسیح قرار دهد، و روزی )البته نه در این جهان پیش از بازگشت مسیح( تمامی شرم های ما از میان برداشته خواهد شد.

این صفحه را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.