کلیساها در لهستان برای خدمت به اکراینی‌ها دست به کار شدند

یک هفته پس از حملۀ نظامی روسیه به اکراین، بن لِیِر[1]، یک مسیحی انجیلی که در کار بنای کلیساها خدمت می‌کند، در خانه‌­اش سیدِلس[2] در لهستان تماسی دریافت کرد. یک شبان لهستانی در نزدیکی مرز، در چند قدمی کلیسایش مقدمات مراقبت از پناهندگان اکراینی را آماده می­‌کرد و در تلاش بود تا از دیگران کمک بگیرد. او گفت: آیا کسی می‌تواند برای موعظۀ روز یکشنبه بیاید؟

یک شیخ عضو شورای کلیسای لِیِر راهی شد و نزدیک مرز در دو جلسه کلیسایی موعظه کرد؛ جایی که اعضای کلیسا لوازم ضروری و تشک­‌های بادی برای کلی پناهنده در آن ساختمان آماده کرده بودند. وقتی شبان به زبان لهستانی موعظه می­‌کرد، برخی آن را به زبان‌های اکراینی، بلاروسی و انگلیسی برای معدود آمریکایی‌های حاضر در محل ترجمه می­‌کردند. لِیِر دربارۀ خدمت در دوران جنگ و بحران رو به وخامت می‌گفت: “این غایت آشفتگی و نابسامانی برای همه است در این شرایط.”

در لهستان، کلیساها محدودیت را می­‌شناسند. کلیساهای انجیلی بخش بسیار کوچکی از جمعیت عمدتا کاتولیک این کشور را تشکیل می‌­دهند. تصور لِیِر این است که آنها حدود ۰.۲ درصد را شامل می­‌شوند (طبق برخی تخمین‌­ها کمی کمتر هم هستند). او اغلب مجبور است به سایر انجیلی‌ها توضیح دهد که: “این ۲ درصد نیست، ۲ دهم درصد است).

حتی در بیشتر کشورهای اروپا هم که تعداد انجیلی‌ها بسیار اندک است، باز هم این رقم بسیار پایینی به حساب می‌آید. (انجیلی‌های اکراین کمتر از ۴ درصد مسیحیان را تشکیل می­‌دهند.) آمار و ارقام Operation world مقایسۀ واضحی با کشوری از خاورمیانه انجام داده است: درصد انجیلی‌های عربستان صعودی نیز مشابه لهستان است.

لِیِر در مورد اعضای کلیسای خودش می­‌گوید: “شهر ۸۰۰۰۰ نفری ما فقط ۴۰ نفر عضو کلیسای انجیلی دارد. هیچ کلیسای انجیلی دیگری تا حدود ۴۰ مایلی ما وجود ندارد. بعد از آن کلیسای انجیلی دیگری با ۲۰ نفر عضو وجود دارد.”

لِیِر یک امریکایی است که حدود ۲۱ سال در لهستان خدمت کرده است؛ او می­‌گوید: “واقعیت این است که دستان کمی در کلیسای انجیلی شرق لهستان در کار هستند.”

همین واقعیت خدمت در دوران صلح را به چالش تبدیل می­‌کند: کشور همیشه به شبان­‌ها و خادمین نیاز دارد. اما به گفتۀ لِیِر طی دوران جنگ چالش­‌های جدیدی پدید می­‌آیند. کلیساها در لهستان به پناهندگان فراری از اکراین خدمت می­‌کنند، اما مانند بسیاری از دیگر کشورهای اروپایی، می­‌کوشند بفهمند که چگونه به بهترین شکل از منابع محدود بهره بگیرند و به رنج­دیدگان از جنگ کمک کنند.

خدمت در تکاپو

در آشفتگی دو هفتۀ اخیر، بیش از ۲ میلیون اکراینی و غیر اکراینی گریخته­‌اند – این از زمان جنگ جهانی دوم بی‌سابقه‌­ترین بحران بوده است. این ۲ میلیون نفر تقریبا ۵ درصد جمعیت اکراین را تشکیل می­‌دهند. بیش از ۱ میلیون آنها از مرزهای لهستان عبور کرده‌­اند و ۱ میلیون نفر دیگر داخل اکراین پناه گرفته‌­اند. بسیاری از آنها به شهر شرقی لِویو [3]رسیده‌­اند و شهروندان آنجا برای حملات احتمالی روسیه آماده می­‌شوند. در ضمن کلیساها، مدارس و گروه‌های خدمتی مسیحی به کسانی که از شهرهای خود فرار می­‌کنند، پناه می‌­دهند.

رئیس دانشکدۀ الهیات تعمیدی اکراین، یاروسلاو پیژ[4] گفت که این دانشکده محل کلاس‌های خود را تمام در اختیار پناهندگان گذاشته است. او گفت: “ظرف ۵ روز ما بسیار پیر شدیم.” او در ویدیویی شرایط بحران زده را توصیف کرد: “این دانشکده در آخر هفتۀ اول جنگ به بیش از ۷۰۰ پناهنده رسیدگی کرده است. ما برای یک معجزۀ بزرگ دعا می‌کنیم تا این جنگ متوقف شود.”

پس از دو هفته از آغاز جنگ، هیچ پایانی برای آن به چشم نمی­‌خورد زیرا بمباران‌ها رو به افزایش هستند و حشتناک‌تر می­‌شوند. روز چهارشنبه، مقامات اکراین از بمباران وحشیانۀ یک زایشگاه در شهر ماریوپول[5] خبر دادند.

حملات اکراین به اهداف غیر نظامی و ترس از ویرانی‌های بیشتر، بسیاری از پناهندگان را وادار به ترک پناهگاه‌های شهر لِویو و پیوستن به خطوط مرزی طولانی لهستان کرده است.

یک خانوادۀ هفت نفره ۳۶ ساعت در راه بودند تا به کلیسای لِیِر در حدود ۶۰ مایلی مرز رسیدند و ۲۰ ساعت از این مدت را در مرز گذرانده بودند. زنی به نام آنیا همراه ۴ فرزند خردسال و والدینش فرار کرده بود. شوهرش یک شماس در کلیسای اکراینی بود و همانجا در کنار میلیون‌ها نفر مرد ۱۸ تا ۶۰ سالۀ اکراینی که حق خروج از اکراین را نداشتند، ماند. (آنها باید بمانند تا در صورت لزوم از کشورشان دفاع کنند.)

پدر آنیا از کشور خارج شد چون ۶۱ ساله است. اما تعداد رو به افزایش پناهندگان در شرق اروپا طی دو هفتۀ اخیر عمدتا شامل زنان، کودکان و سالخوردگان هستند. از زمانی که بحران شروع شد، لِیِر گفت با هیچ مرد اکراینی زیر ۶۰ سال برخورد نکرده است: “من فقط زنان، کودکان و سالخوردگان را دیده‌­ام.”  

با حرکت سیل پناهندگان از اکراین به سایر کشورها، برخی از کلیساها خانواده‌­های جدیدی پیدا کرده‌­اند که برای مدت کوتاهی آنجا می­‌مانند و سپس می­‌روند. برخی هم همانجا اقامت می­‌کنند و منتظرند ببینند در اکراین چه اتفاقی می­‌افتد.

آیندۀ نامشخص

دانیال کریستون[6]، شبان کلیسای انجیلی در شهر پیترکوف[7] می­‌گوید که کلیسای او وقتی برای پذیرش پناهندگان آماده می­‌شد، با یک معضل و دوراهی روبرو شد. با افزایش ناگهانی قیمت گاز طبیعی، اعضای کوچک کلیسای او نمی‌توانستند قبض هنگفت گاز خود در ماه‌های سرد زمستان را بپردازند.

او سردرگم شده بود: “آیا باید پناهندگان اکراینی را بپذیریم، ساختمان را گرم کنیم و بعد هم هیچ راهی برای پرداخت قبض نداشته باشیم؟” شبان لهستانی که از سال ۱۹۹۳ در کلیسای انجیلی خدمت کرده است، می‌گوید تاکنون رویکرد آنها این بوده است: “بیایید به هم کمک کنیم و بعدا نگران هزینه‌­ها باشیم.”

یکی از خانواده‌­هایی که این کلیسا به آنها کمک کرده است، مادری مجرد است که با پسر ۱۲ سالۀ خود فرار کرده‌­اند. کلیسا مراقبت از این خانوادۀ کوچک را در یکی از ۵ اتاق مهمان حداقل به مدت یک ماه به عهده گرفته است. بیشتر پناهندگان در این کلیسا از طریق توصیۀ اعضای کلیسای اکراینی است که قبلا در لهستان بوده‌­اند. تعداد زیادی هم در خانه‌­های شخصی اعضای این کلیسا مانده‌­اند. بیشتر آنها امیدوارند هر چه زودتر به اکراین بازگردند، اما کریستون می‌گوید: “هیچ نظری نداریم که چه اتفاقی خواهد افتاد.” از این پس آنها در کنار اکراینی‌­ها به خدمت و نیایش خود ادامه می­‌دهند. او می­‌گوید: “دیروز ما به اندازۀ لهستانی­‌ها، اکراینی­‌ها را هم در خدمت خود داشتیم. کلیسا پر شده بود.”

امید فعلی

شبان لِیِر فکر می­‌کند حضور مسیحیان اکراین باعث تشویق کلیساهای کوچک شرق لهستان می‌­شود که تعداد اندکی مسیحی انجیلی در آنهاست. او از واکنش اکراینی­‌ها به این شرارت آشکار بسیار تاثیر می‌گیرد: “من شنیدم یک زن اکراینی می­‌گوید که خدا این را به دلیلی فرستاده است و شاید می­‌خواهد ما را به کشورهای دیگر بفرستد.” این شبان امیدوار است این جنگ، لهستانی­‌های بیشتری را به جستجوی مسیح بفرستد. جت‌های جنگی از یک پایگاه نظامی نزدیک به‌طور دائم روی شهر پرواز می‌کنند و مردم نگرانند این جنگ به تمام کشورشان نرسد. او می‌گوید روز یکشنبه کلیسایش پر بود و “این برای ما عادی نیست.”

لِیِر می­‌داند شاید برای مدتها هیچ چیز عادی نشود. او همان اوایل جنگ می­‌دانست: “من گمان می­‌کنم خدمت ما در حال حاضر برای همیشه در حال تغییر خواهد بود.”


Jamie Dean is international editor for The Gospel Coalition. Before joining TGC she served as national editor of WORLD Magazine. Jamie lives in Charlotte, North Carolina, and is a member of Resurrection Presbyterian Church.


[1] Ben Layer

[2] Siedlce

[3] Lviv

[4] Yaroslav Pyzh

[5] Mariupol

[6] Daniel Kryston

[7] Piotrków

این صفحه را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.